دیر شده

        درخت پیر

       به شوقی بلرزاند

      دل پرنده را 

      ایستاده ام

     با دو پا

     که از سایه ام

                    دور ...

                             می شود      

       خدا کند

      د یر نکرده باشد

      شاخه گلی بدستم می گیرم

      بهتر است

      شاعرانه بمیرم