این کلمات در هم

       شجاع تر از آنند

       که

      حرف شان را پس بگیرند 

      این بار

             بازنده منم     

      صدایم را

                کسی نشنید

     بنفشه ها

                 از رنجش دلم

                                     کبود شدند

        از دیوار بالا می کشد

        کنار گل سرخی

                                منتظر

       سایه

                 بی قرار

                              پریدن  

      پرسه های باران

                    ما را می برد

       آب حیات

                 از دهان آسمان 

                                     می چکد

      ویک سیب گاز زده

                       طعمش را

                                به ما می بخشد

          در بهشتی 

                   آماده اکران   

          رمال ها

          گره فردا را 

          کف دستهای نیمه باز

         نشانم دادند

        حالا 

        شیطانی شدم

        از جهنم برگشته   

     چیزی نگفته

     زنی چشم به راه

    آوازم را شنید

    بی کلیدی

    مثل شعری

              ساده و پیچیده

                                    که راه دنیا را

                                                         نشان می دهد