بی گناه ترین

دوزخی ام

دربهشتی منتظر تو

پیدایت نمی کنم

انگار

لای پیراهنم پنهان شدی

کمی جابجا می شوم

دستانت ازگردنم

آویزان می شوند

خط ها

 کف دست های کوچک

نقشه های بزرگ می کشند

کتاب ها تورا

            دزدکی نشانم میدهند

این روزهای کش آمده هم

                            تمامی  ندارند

هر قدر شماره رامی گیرم

                            به تو نمی رسد

عقربه ها را کوک می کنم

                            تا فصل آمدن 

آرام وبی صدا می میرم

حتا پیرهنم بیاد نمی آورد

چگونه از دستم داد

   انتظار دهان باز کرده بود  

   ساعت رفتن زنگ می زد

  ومن در حسرت

                 دو بال عقاب

  میان کلمات

              سرازیرمی شدم

شمارش معکوس

 سه    دو    یک 

 ومن جانم راپرواز دادم

    خندیدن را گم نکرده ام

   گاهی

             عروسک هایم

                               قایم باشک را یادم می آورند

      مهم نیست

    خورشیدهم قهر کند

      نوری می شود

     تا راه را به مقصد برساند

     با آتشی که در وجودش دارد

          یک اتفاق ساده

        دریارا به رودخانه می کشاند

        ابرراخاطره می کند

        و نقشه های جهان را

                     نقش بر آب

        کافی ست

               قصه را عوض کنیم

           پیله ها را رها

           با بال های نداشته

                     پرواز می کنند

          چه حس غریبی

         چه امیدواری بزرگی

                         از لولیدن تا پرواز کردن

        نگاه میکنم

       به کفش ها یت که بی مقدمه راه می روند

      به

     حرف هایی که از کنارت می گذرند

     و چراغ ها ...

      تو حرف می زنی

      شعر می نویسی

      دل روزنا مه ها را گرم می کنی

    تورا می خرند 

     می فروشند

    ومن

     نگاه می کنم     

      شفاف تر از آینه ست

      با

                دو دریچه ی روشن

                  دفتری

      که در انتظار کلید شکسته ایی ست

        زیاد هم

       شبیه قصه نیستم

      نه کفش هایم بلورین ست

      نه جادویی

                 به خوابم برده

     فقط

    شاهزاده ام را

            جا گذاشته ام

    دستم را بگیر

   قفل هزار ساله را

   کلید اسرار

                            دست های توست

        تمام تردید من از

       آهنگ های نابلد توست

        کمی

        دوست داشتن را

       تمرین کن

     اینهمه موج

                 دریا را می برد

     مروارید خوشبخت

    میان این صدف کوچک

     آرام بگیر 

     اینهمه موج

                 دریا را می برد

     مروارید خوشبخت

    میان این صدف کوچک

     آرام بگیر 

       سایه ها آرام می گیرند

        به آفتابی از فروردین

        گل روزهای بهاری

         آرام بگیر

             سایه ها آفتابی شدند 

             از آسمان

                 زمین را کو چک می بینی

           منتظر می نشینی

             برای فکرهایت اتفاقی بیفتد

          ازقلم می افتم

           زبانت باز نمی شود

            پشت فکرهای تازهات می مانم      

             از آسمان

                 زمین را کو چک می بینی

           منتظر می نشینی

             برای فکرهایت اتفاقی بیفتد

          ازقلم می افتم

           زبانت باز نمی شود

            پشت فکرهای تازهات می مانم      

             از آسمان

                 زمین را کو چک می بینی

           منتظر می نشینی

             برای فکرهایت اتفاقی بیفتد

          ازقلم می افتم

           زبانت باز نمی شود

            پشت فکرهای تازهات می مانم      

        گاهی ساده

        گاهی راه راه

        گاهی گلدار به نظر می رسد

                                         این حاشیه

          که در متن تو بافته نشد