سیب گاز زده ی

حواست

آدم

می دانم

این تاب

بسیاری را بازی داده

نوبت افتادن من است

حالا

هیچ اتفاقی

آدم را

آدم نکرد

با این

کلاه و عصا

چاپلین

صدایت نمی کنند

زندگی

     این همه

 قفس نمی خواهد

با سینی ای

          پر از گلابی

و سینه ای

بی قلب آمده بود

کجا را نشانه گرفته ای

که به میدان نرفته

                زخم برداشته ام

آخرین ایستگاه بود

همه پیاده شدند

تو از من دست بر نمی داری

کورمال

         کورمال

                  پی تو می گشتم

ماه نشانی تو را نمی داد

پیش از تو

 کندویی بودم در دل کوه

هیچ کس

 تاب پیمودنش را نداشت

جای امنی نمانده

همه جا

     انفجار خاموشی ست

صبح شده بود

گنجشک ها زودتر از من فهمیدند

دیگر باز نمی گردی

بهار صدای پای توست

                             پرستو جان 

  مواظب باش

              تیرهای رها بسیارند                         

 هر اناری می داند

من

آواز گلوی زخمی ام

مادرم دلواپس من

من دلواپس خانه  

       نکند باز نگردم

چمدانم را بسته ام

                  سفر با من راه نمی آید

میهمانی چای وسیگار و آتش

چه شب مه آلودی

                          بدستم افتاد

                                          بهشت

چگونه در آغوش تو بخواب می رود

که اینگونه

      آرام بیدار می شود

                          صبح

 از آب های آزاد

                    دل کند

جوباری که

به کوچه ی بن بست ما رسیدا

این را مردگانی می گفتندکه

از جهنم خبر نداشتند

آن وقت ها

              یلدایی نداشت بهار

حالا

      شکوفه ها

                  در سطر سطر دفترم

خواب مانده اند

به دست و پا افتاده

پوست می اندازد 

                   درخت خانه ی ما

گم می شوم

 و روزنامه  ها

تنها عکسم را پیدا می کنند

هی ژپتو

  این دروغ ها

                مرا آدم نکرد

فکر تازه ای بساز

به میهمانی رفته اند ماهی ها

 حیف

         روز خوبی بود برای صید

راست که می گویم

                    چپ می روی

 مادرم گفته بود

                  به فرشته ی سمت راستم اعتماد نکنم

موج را آرام می کنم

 تکه هارا می چسبانم

امشب ماه را کامل می خواهم

    پیروز برگشت

    مردی از تماشای جنگ

   طعمه ی بزرگی بود

                         ماهیگیر

                              که به قلاب افتاد